معبودا :چگونه سر بالا بگیرم و به درگاهت بیایم و بگویم : الهی العفو ... که عفو و بخششت را می طلبم اما باز هم جلوی نفسم را نمی گیرم ؟چگونه شرمسارت نباشم در حالیکه هر چه جور و جفا از من می بینی باز هم رشته ی مهر و دوستی ات را نمی گسلی و رهایم نمی کنی؟چگونه ادعای بندگی کنم در حالیکه خود می دانم عبد تو نبودم و بنده ی نفس بودم؟اما مهربان خالقم!تنها چیزی که می توانم بگویم این است که با همه ی شرمندگیهایم ادعا می کنم که بنده ی تو هستم و تنها کلامی برایت بگویم که نکند عمر به سر آید و این کلام را نگفته باشم :خدایا! ساده بگویم ... دوستت دارم و اینک دستم را بر آستانت بلند می کنم که دستگیرم باشیتو همانی که من می خواهم . پس مرا همان کن که تو می خواهی

مرد اونیه که وقتی باهاش قهرمیکنی ومیگی دیگه نمیخوام صداتوبشنوم، یه ساعت بعد بهت اس بده و بگه: میشه تلفنتو جواب بدی؟؟؟! قول میدم حرف نزنم، فقط میخوام صدای نفساتوگوش کنم...!!!

چی تحملی دارد
آستین لباسم
تمام غربت نبودنت را
از چشمانم پاک می کند
ولی دم نمی زند

What's life? Life is love
.What's love? A kissing
.What's kissing? Come here and I'll show you

دلت را بتکانغصه هایت که ریخت، تو هم همه را فراموش کناشتباهایت وقتی افتاد روی زمینبگذار همانجا بماند...فقط از لا به لای اشتباه هایت، یک تجربه را بیرون بکشقاب کن و بزن به دیوار دلت ...دلت را محکم تر اگر بتکانیتمام کینه هایت هم می ریزدحالا کمی آرام تر بتکانتا خاطره هایت نیفتدتلخ یا شیرین، چه تفاوت می کند؟خاطره، خاطره استباید باشد، باید بماند